Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017



Νομίζω βαριέμαι υπερβολικά. Δεν έχω κάτι να πω, απλά διψάω πάρα πολύ και θέλω νερό, αλλά έχω ξαπλώσει και η ενέργεια έχει αποχωρήσει από το σώμα μου εδώ και 10 λεπτά - δηλαδή τη στιγμή που σκέφτηκα να κάτσω να διαβάσω.
 Επιπλέον θέλω να γκρινιάξω που ξέμεινα από ενέργεια αλλά είναι μόνο τα σκυλιά μου εδώ, τα οποία κάποιες φορές μου φαίνεται ότι δεν πολυκαταλαβαίνουν τι λέω.. μάλλον μιλάνε σπαστά τα ελληνικά. Πιθανόν να ξέρουν μόνο τις λέξεις: κάτσε, κάτω, σιωπή, μπράβο, σ' αγαπώ, έξω και όλες τις λέξεις που συνδέονται με φαγητά. 
Επίσης εδώ και 5 λεπτά το κινητό μου με έχει ταράξει στις ειδοποιήσεις αλλά έχει χαθεί κάτω από τα σεντόνια και η πιθανότητα να το ψάξω είναι ίση με το να μου στείλει πρόσκληση η ΝΑSA για κάποιο γκαλά της.
Να ενημερώσω κάπου εδώ ότι εξακολουθώ να μην είμαι διάσημη στο Χολύγουντ και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. 
Ακόμη, αγόρασα κάτι παπούτσια και δεν μπορώ να τα περπατήσω καλά γιατί με κόβουν αλλά δεν πειράζει γιατι με ψηλώνουν και με κάνουν να νιώθω μ@%#άρα, άρα χαλάλι το αίμα που χάνω καθημερινά.
Έχω αρχίσει και τα χάνω νομίζω πρέπει οπωσδήποτε να πιω νερό.. πρέπει να σηκωθώ.. θα σηκωθώ.. μόλις τελειώσω αυτό που γράφω..
Για τι άλλο δε σας μίλησα άραγε...
Ααα, απέκτησα και 2ο σκυλάκι, σε περίπτωση που αναρωτιέστε, και τη λένε Λούνα. Είναι ακόμη ανήλικη αλλά αυτό δε φαίνεται να απασχολεί την έφηβη πλέον Κούκι, που προσπαθεί να τη βιάσει συνεχώς.


Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

My love for evermore(??)

 Η ώρα είναι 1 τα ξημερώματα και έβαλα να ακούσω μια παλιά μου Playlist που συμπεριλαμβάνει αγαπημένα τραγούδια πριν από 3 χρόνια.
Είναι αστείο πως μπορούν μερικού στίχοι, μερικές μελωδίες, να σου θυμίσουν συναισθήματα και αναμνήσεις βαθιά κρυμμένα στις σπηλιές του μυαλού σου.
Αυτά τα συναισθήματα έχουν πάντα 3 φάσεις:
1) Η φάση "πόσο όμορφες εποχές"
 Σε αυτή τη φάση, νοσταλγείς εκείνες τις μέρες. Καλές, κακές, απλά τις νοσταλγείς γιατί το μυαλό έχει την τάση να ωραιοποιεί τα πράγματα όταν βρίσκεται εκ τους ασφαλούς. Θυμάσαι πως αισθανόσουν εκείνες τις στιγμές που το πρωτοάκουγες, που ένιωθες το στίχο μέσα σου, που έκλεισες τα μάτια για πρώτη φορά ακούγοντάς το και ονειρευόσουν το μέλλον.
Θυμάσαι μόνο τις όμορφες αναμνήσεις, τις στιγμές που κάποιος σε έκανε να χαμογελάσεις και να λάμπουν τα μάτια σου... στιγμές που πρέπει γρήγορα να ξαναθάψεις γιατί δεν υπάρχει κανένα νόημα να τις ωραιοποιείς. Είναι αυτές που είναι. Καλές, κακές, πέρασαν. Χαμογέλα και πέρνα στην επόμενη φάση.
2) Η φάση "Σ Κ Α Τ Α"
Τελικά δεν μπόρεσες να τις θάψεις αμέσως. Θες να στείλεις ένα μήνυμα.. ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ!!! Δεν υπάρχει κανένα απολύτως νόημα να κάνεις κάτι τέτοιο. Αυτές οι μέρες ανήκουν στο παρελθόν για κάποιον λόγο, μην κάνεις πως δε θυμάσαι. Ναι, ξέρω πως θες να το πατήσεις το γαμ@μένο το chat, αλλά μη!! Ανασούλες, και πάτα το επόμενο τραγούδι της playlist. Καλά το επόμενο... αφού βλέπεις δε θα σου βγει σε καλό, άλλαξε playlist.....
3) Η φάση "Όλα καλά μαν μου"
Έχεις συνειδητοποιήσει την επικινδυνότητα του να στείλεις οπότε κλείνεις για την ώρα το facebook. Και να σου πω κάτι; Αν σκέφτηκες να στείλεις για τη μικρή εκείνη περίπτωση του να σε σκέφτεται και εκείνο το άτομο, ρώτα κάτι τον εαυτό σου πρώτα: Εαν υπάρχει ακόμα αυτή η περίεργη τηλεπάθεια, γιατί να μη σου στείλει εκείνος/η; 
Και εκεί αποφασίζεις να το αφήσεις στα χέρια της Μοίρας, του Σύμπαντος, των Μαθηματικών, της Φυσικής, του Αλάχ, του Χριστού, της μάνας σου.... και κυρίως στα δικά του.

Καληνύχτα και καλό καλοκαίρι. :)  
Listen to a record, watch a candle burn
I'm feeling kinda drowsy

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Γιατί δεν μπορώ να βρω ένα φυσιολογικό σπίτι;
 Μάλλον λάθος διατύπωση: γιατί δεν μπορώ να βρω μια φυσιολογική τιμή για τα σπίτια;

Για να νοικιάσεις ένα σπίτι που να χωράει 2 ανθρώπους και 1 σκύλο πρέπει να σκάσεις πάνω από 250 Ε.
Για να νοικιάσεις ένα σπίτι που να χωράει 2 ανθρώπους και 1 σκύλο και να είναι σε όροφο πρέπει να σκάσεις πάνω από 300 Ε.
Για να νοικιάσεις ένα σπίτι που να χωράει 2 ανθρώπους και 1 σκύλο, να είναι σε όροφο και να έχει παράθυρα που να μην είναι σπασμένα αλλά και να μη μπάζουν, πρέπει να δώσεις πάνω από 350 Ε.

Λες τώρα εσύ, εντάξει 2 άνθρωποι είστε, κουτσά στραβά αν δουλεύετε και οι 2 το 'χετε. Έλα μου ντε όμως που δε δουλεύουμε και οι 2.

Ναι οκ, είμαι περίεργη, δε μου αρέσει καμμία δουλειά. Αλλά να ξεκαθαρίσω ότι δε μου πάει η σερβιτόρα. Τελευταία φορά που το έκανα σκοτώθηκα με το αφεντικό. Δε μου πάει ούτε η κουζίνα είτε λάτζα είτε δεν ξέρω κι εγώ, γιατί πολύ απλά, δεν είμαι γυναίκα για την κουζίνα.

Το όνειρό μου ανέκαθεν ήταν όταν γίνω φοιτήτρια να δουλέψω σε βιβλιοπωλείο. Σε αυτό φταίει ο άνδρας της πρώην καθηγήτριάς μου που ήταν και είναι πάντα εξαιρετικός στη δουλειά του.
Είχα γνωρίσει μια κοπέλα μια φορά που δούλευε στα Blue Video και την έλεγαν Κατερίνα (νομίζω.. πάντως εγώ έτσι την έλεγα) και μιλούσαμε συνέχεια και τα είχαμε βρει. Εγώ τότε 13-14 αυτή 18-19. Οπότε λέγαμε όταν θα μεγαλώσω να με πάρουν εκεί. Κάπου στα 15 μου απέλυσαν την Κατερίνα και έμεινα εγώ χωρίς φίλη και χωρίς δουλειά. Στεναχωρήθηκα πολύ εκείνη τη μέρα για την Κατερίνα.
Σήμερα στεναχωριέμαι για τη δουλειά. Η Κατερίνα όμορφη κοπέλα ήταν, κάπου θα βρήκε δουλειά. Με τον καιρό κατάλαβα ότι παίζει και να μιλούσαμε μόνο και μόνο για να με κρατάει σαν πελάτισσα αφού δεν είχε και τρομερό πληθυσμό το video club. Αλλά να σας πω κάτι; Δεν είναι έτσι! Η Κατερίνα δεν ήταν τέτοια κοπέλα! Με συμπαθούσε πραγματικά! Νευρίασα τώρα.

Κατερίνα, αν με ακούς, ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ! *Μου χρωστάς μια δουλειά...

Cause we're the masters of our own fate
We're the captains of our own souls


Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Long and lost

Καλησπέρα σας. 
Ξέρω ότι πάει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα.Ξέρω ότι πολλοί θα έχετε ξεχάσει την ύπαρξη αυτού του μπλογκ-δικαιολογημένα. Κάποιοι ίσως το δείτε στα νέα και αναρωτηθείτε ποια είμαι. Ξέρω καλά όμως ότι υπάρχει κι αυτό το ένα υπέροχο άτομο που μου ζητάει να ξαναγράψω-περιέργως. Ο λόγος που γράφω όμως δεν είναι για κανέναν από εσάς -συγγνώμη Γ.-, ο λόγος είμαι, πολύ απλά, εγώ η ίδια.
Τον τελευταίο 1 χρόνο έψαχνα αγωνιωδώς να βρω την έμπνευση που είχα χάσει.Τελικά, ακόμα δεν τη βρήκα.

Παρατηρώ γύρω μου ,που λέτε, μεγάλες και έντονες αλλαγές. Άλλες φορές σε εμένα, άλλες φορές στους ανθρώπους κοντά μου, και άλλες στις συμπεριφορές τους, ακόμα και στη δική μου. Κάποιες προς το καλό και κάποιες όχι.
Είναι πράγματι αστείο πόσο εύκολα καλουπωνόμαστε αναλόγως τα εξωτερικά ερεθίσματα μας. Μια Α συμπεριφορά μπορεί αρχικά εμένα να μη με ελκύει, με το πέρασμα του καιρού όμως και με τα ερεθίσματα που δέχομαι, μπορεί τελικά να αλλάξω άποψη και να γοητευτώ. Εάν, για παράδειγμα, κάποτε δεν με έλκυε ο ρομαντισμός, τώρα μπορεί να περιμένω τον/την άλλον/η να εμφανιστεί και να μου αλλάξει την κοσμοθεωρία.
Όπως και να έχει, θα καταλήξω σε ένα εντελώς  διαφορετικό σημείο από αυτό που βρίσκομαι.Με ξέρετε τώρα..οι σκέψεις μου δεν ακολουθούν κάποια συγκεκριμένη πορεία και ούτε πρόκειται. Μου αρέσει να θεωρώ  την ικανότητά(!) μου αυτή ένα μέρος του μαγευτικού(!) μου συνόλου.
Τί έλεγα; Α ναι! Η ζωή μου έχει αλλάξει εντελώς. Απέκτησα ένα πανέμορφο σκυλάκι(σιγουρα στα+ της χρονιάς) και 3 επιπλέον μαθήματα να χρωστάω(αναμφίβολα στα - της χρονιάς).Γνώρισα μέρη, ανθρώπους, γλώσσες(!) και άσχημες καταστάσεις.
Δεν ξέρω πόσο συχνά σας συμβαίνει εσάς, αλλά εγώ καταλήγω πάντα να νοσταλγώ. Νοσταλγώ τα κουλουράκια της γιαγιάς μου, τα οποία δεν κάνει πια γιατί βαρέθηκε. Νοσταλγώ τη σχολή μου και το Ρέθυμνο. Νοσταλγώ τις μέρες που δε με ένοιαζε τίποτα. Που ξυπνούσα κάποια στιγμή και το πρώτο πράγμα που έκανα, αφού φώναζα καλημέρα στη μάνα μου από το δωμάτιο στην κουζίνα, ήταν να πιάσω το βιβλίο που με το ζόρι άφησα στην άκρη το προηγούμενο βράδυ, και να συνεχίσω το διάβασμα. Έβλεπα και τις φίλες μου τότε. Πηγαίναμε βόλτες όλες μαζί. Είχα να συζητήσω πράγματα. Πλέον, κανένα ενδιαφέρον. "Τι νέα;" "ξέρω 'γώ; Αρρώστησα. Α στο είπα ε; Ε τότε δεν έχω". Πήγαινα και γυμναστήριο κάποτε- ανεξηγήτως κατάφερα να το συνεχίσω για 3 μήνες! Έχω καταφέρει να είμαι το άτομο που δεν ήθελα ποτέ να γίνω. Κατάφερα να συμβιβαστώ με τα μέτρια(στην καλύτερη περίπτωση μέτρια) και να μην επιζητώ τα βέλτιστα. Εγώ! Μπορώ να φανταστώ ήδη πολλών ατόμων τα πρόσωπα να απογοητεύονται. 

Χρειάζομαι κάποιον ή κάτι να με επαναφέρει. Ένα γενναιόδωρο χρηματικό ποσό θα βοηθούσε η αλήθεια είναι, αλλά πολύ κυνικό.
Για άααααλλλη μια φορά, λοιπόν, η Ε.Μ. επέστρεψε με τα μελαγχολικά της άρθρα, τα οποία ευελπιστώ κάποτε να αλλάξουν μορφή και να γεμίσουν δραστηριότητες και ενδιαφέρουσες εμπειρίες.

Επειδή όμως δεν είμαι σε θέση να ξέρω πότε θα επιστρέψω, και επειδή εγώ,σε αντίθεση με την Κάρυ, δεν πληρώνομαι για να τα γράφω -ας το σκεφτεί κάποιος πάντως να με πληρώνει για αυτό-, σας αποχαιρετώ με ένα αόριστο
εις το επανιδείν.

Αυτό το κοριτσάκι είναι ο έρωτας της ζωής μου. 



Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Και η ιδέα του ξαφνικού θανάτου φαντάζει τρομακτική,γιατί δε θα προλάβω να ζήσω μαζί σου όλα όσα ονειρεύομαι.

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

Τελικά τι είναι καλύτερο;
1. Να είσαι με έναν άνθρωπο που σαγαπάει πιο πολύ από τον ίδιο του τον εαυτό-και τον αγαπάς κι εσύ εννοείται- και σου βγάζει τον καλύτερο σου εαυτό, ή
2. να τραβιέσαι με ένα άτομο που δεν ξέρεις κατά πόσο πραγματικά σε θέλει ή απλά έχει αγαμίες και προκειμένου να κάνει κάτι θα σε καβλαντήσει και θα σου τάξει λαγούς και πετραχίλια, αλλά εσύ ΠΑΡ' ΟΛΑ ΑΥΤΑ-ζώον- το έχεις θεοποιήσει και θα σου βγάλει την τρέλα από μέσα σου;

Εάν τώρα, αυτήν τη στιγμή, σε έπαιρνε τηλέφωνο το άτομο που ξέρεις ότι για 437856 λόγους δεν μπορείτε να είστε μαζί,αλλά εσείς για έναν τελείως μαγικό-περίεργο-ανεξήγητο-άγνωστο-οτιναναι λόγο είχατε τρομερή χημεία, τι θα έκανες; Θα το σήκωνες; Και ο άνθρωπος σου(ναι το άτομο υπ' αριθμόν 1); 
Κι αν σε 10 μέρες τελείωνε ο κόσμος; Τι θα ήθελες να πεις στο νούμερο 2 και τι στο 1; Με ποιον θα διάλεγες να περάσεις τις τελευταίες σου στιγμές;
Και γιατί τα σκέφτεσαι αυτά; Ίσως φταίει η άνοιξη και το καλοκαίρι που τα είχες συνηθίσει αλλιώς. Ίσως ότι δεν σε έχουν ξανα αγαπήσει τόσο. Ίσως να τα θέλει και ο κώλος σου ρε παιδί μου.

Δεν έχω κατασταλάξει ακόμα κατά πόσο το νόημα της ζωής είναι να βρεις μια μεγάλη αγάπη για όλη σου τη ζωή, ή να έχεις πάντα ένα "άσχημο" παραμύθι στα σκοτεινά του μυαλού σου, ή ακόμη, κατά πόσο η αγάπη η ίδια είναι το νοήμα. Δεν έχω κατασταλάξει γενικά.

Πάει καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα και αυτό ως αποτέλεσμα με έκανε πιο κλειστή σαν άνθρωπο. Πάει καιρός που έχω να μιλήσω σε αρκετά άτομα. Πάει καιρός από την τελευταία φορά που έζησα πιο άνετα. Τον τελευταίο καιρό η ζωή μου έχει σοβαρέψει απότομα. Δε λέω ότι η ζωή είναι να ξενοπηδάς και να τα έχεις όλα στα αρχίδια σου. Αλλά δεν πρέπει να είναι και σοβαρή. Όχι τόσο,όχι από τέτοια ηλικία. 
Μακάρι όλη η ζωή να ήταν όπως τις δεύτερες διακοπές που πήγες μόνο με την παρέα σου.
Να ήταν μόνο Ιούλιος και Δεκέμβρης.

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Υπάρχει κάτι πιο όμορφο από την απλή γύμνια δύο σωμάτων;
Όχι,δεν αναφέρομαι με τη σεξουαλική προσέγγιση, αλλά με τη ρομαντική. 
Εκείνη κατά την οποία οι άνθρωποι γνωρίζονται καλύτερα χωρίς να λένε απολύτως τίποτα.
Σεξ μπορείς να κάνεις με τον καθένα. Το σεξ είναι πολύ εύκολο να βρεθεί. Το άλλο όμως,ο έρωτας αν θέλετε, αυτός είναι δυσεύρετος. 

Ζαλισμένος από τον εραστή σου, διψασμένος να ακουμπήσεις λίγο στον ώμο του τα χείλη σου ή το μάγουλο σου. Όταν ένα απλό άγγιγμα το νιώθεις όπως την κουβέρτα στο κρεβάτι σου μετά από μια κουραστική μέρα. Να μαστουρώνεις με τα μάτια του και το χάδι του.Σταυροπόδι γυμνοί πάνω στο κρεβάτι.Δεν έχεις λόγο να είσαι κατσουφιασμένος. Η ομορφιά είναι εκεί ακριβώς που βρίσκεσαι.

Σχεδιάζεις την εικόνα αυτή στο μυαλό σου ξανά και ξανά,αλλά όσες φορές και το σκεφτείς ποτέ καμία δε θα φτάσει την τελειότητα και τη μαγεία της όταν πραγματοποιηθεί.
Ναι, η ζωή μοιάζει αιώνια κάτι τέτοιες στιγμές. Τι να το κάνεις το παρελθόν και το μέλλον; Δε σε ενδιαφέρει τι ώρα,τι μέρα,τι μήνας,τι έτος είναι. Δε σε ενδιαφέρει ποιος,που και πως είσαι.
Μόνο με ποιον είσαι.
Δε χρειάζεσαι καλοκαιρία για να έρθει η άνοιξη στη ζωή σου.

"Heaven is a place on Earth with you"