Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Μάνα θα γίνω κουλ.
Πιο κουλ από εσένα.
Θα αρχίσω γυμναστήριο μάνα, και δε θα πηγαίνω μόνο για να βγάζω σέλφι. 
Θα τυπώσω και αφίσες συγκροτημάτων για να βάλω στον τοίχο μάνα. Και πίνακες ζωγραφικής.
Θα βγάζω τους σκύλους μου βόλτα και θα μου σφυρίζουν οι άντρες και δε θα αγχώνομαι όπως τώρα μάνα. Θα σηκώνω ηρωικά το χέρι και θα τους κάνω κωλοδάχτυλο μάνα. 
Θα μαγειρεύω και θα τα τρώω μόνη μου σαν γουρούνα. Αλλά δεν πειράζει μάνα, γιατί έχω χιούμορ και ωραία μάτια.
Θα κάνω κι εργασίες για τη σχολή μάνα, μην αγχώνεσαι. Θα το πάρω το πτυχίο μάνα για να φύγω.
Πού θα πάω; Όπου με φτάνουν τα λεφτά μάνα. Ποια λεφτά; Ρωτάς πολλά μάνα. 
Περίεργη λέξη "μάνα".


Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

When you're all alone
All the children grown
And, like starlings, flown away
It gets lonely early, doesn't it
Lonely early, doesn't it
Every single endless day
When your twilight nears
And one face appears
Turning winter years to May
It gets lonely early, doesn't it
Lonely early, doesn't it
Still the old heart's young enough to say
It was really more than lovely, wasn't it
Truly lovely, wasn't it


Every single lovely day

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Τα σταρμπαξ

Είναι γεγονός! Το να κάθεσαι στα σταρμπαξ με το λάπτοπ σου και έναν καφέ σε κάνει να νιώθεις πιο παραγωγικό. 
Δεν είχα κάτι συγκεκριμένο να σας πω, απλά όλη αυτή η αισθητική του σταρμπαξ με έκανε να θέλω όπως και δήποτε να σας μιλήσω  για κάτι.
Τώρα έχει μπει το φθινόπωρο και είναι αυτή η στιγμή που οι περισσότεροι πέφτουν σε κατάθλιψη. Σταματάνε οι διακοπές, ο καλός καιρός, οι ζέστες. Αυτά σε άλλα μέρη του πλανήτη. Στη χώρα μας όλα κρατάνε ίδια. Διακοπές δεν κάνει κανείς, αλλά συνεχίζουν οι ζέστες και ο καλός καιρός. Σε ποια άλλη χώρα θα δείτε 17/9 να φοράνε σορτσάκια, κοντομάνικα και αντιηλιακά; Το οποίο έχω αρχίσει να το βαριέμαι η αλήθεια είναι.. θα ήθελα έτσι τη βροχούλα μου, το κρύο μου, τη μιζέρια μου΄... κάτι που μου θύμισε ότι πρέπει να πάω να αγοράσω ομπρέλα και καμμία ανθρώπινη ζακέτα.. Έχετε κι εσείς ζακέτες από την 2α γυμνασίου; Όχι; Μόνη μου; 
Σε επόμενο άρθρο θα σταματήσω να σας μιλάω για τη ζωή μου.. ή μαλλον θα προσπαθήσω. Πρόσφατα με ενημέρωσαν ότι ο κόσμος δεν περιτριγυρίζεται γύρω από εμένα..ένιωσα σοκαρισμένη και εκνευρισμένη.. Γιατί όχι;
Ωστόσο γράφω μάθημα την Πέμπτη και ξεκίνησα να το διαβάζω σήμερα οπότε το κοιτούσα λίγο σε φάση "α; τι είναι αυτά; που κολλάνε; "...
Τι θα λέγατε αν ξεκινούσα ένα youtube channel? Όχι ε; κι εγώ αυτό λέω.. Αχ πάλι δεν έχουν καμία λογική συνέχεια αυτα που γράφω. Γιατί τα διαβάζετε ακόμη; Ναι σε εσάς τους 10k μιλάω.. νοτ.
Ωραία νομίζω ότι πρέπει να σταματήσω να γράφω για την ώρα αλλά πρώτα μια τελευταία παρατήρηση. 
Πριν λίγο, ήρθε ένα σκυλάκι αδέσποτο στο δρόμο και είχα λίγη τυρόπιτα στην τσάντα μου που δε θα έτρωγα οπότε σαν καλός άνθρωπος αποφάσισα να του τη δώσω. Αλλά μόλις του την έδωσα να τη μυρίσει γύρισε πλευρό.. ΑΠΟ  ΠΟΤΕ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΕΓΙΝΑΝ ΤΟΣΟ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΑ; Και συγγνώμη δηλαδή, τι έχει η τυρόπιτα και δεν τη θες;! Εδώ άλλοι σε σταματάνε στο δρόμο και σου ζητάνε 1€ για να πάνε να αγοράσουν κι εσύ δεν τη θες; ΤΣΑΜΠΑ; Ο κόσμος έχει γίνει πολύ αχάριστος... 
Αντε, πάω τώρα. Τα λέμε σε επόμενο άρθρο, πιο ενδιαφέρον. Το υπόσχομαι! Καλά δεν παίρνω κι όρκο .. :)

(ανεβάζω το βίντεο χωρίς να το έχω τσακάρει
οπότε παίζει και να σας έχω βάλει άλλα ντι άλλων.. ντοντ τζατζ. Πις εντ λοβ)

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

My love for evermore(??)

 Η ώρα είναι 1 τα ξημερώματα και έβαλα να ακούσω μια παλιά μου Playlist που συμπεριλαμβάνει αγαπημένα τραγούδια πριν από 3 χρόνια.
Είναι αστείο πως μπορούν μερικού στίχοι, μερικές μελωδίες, να σου θυμίσουν συναισθήματα και αναμνήσεις βαθιά κρυμμένα στις σπηλιές του μυαλού σου.
Αυτά τα συναισθήματα έχουν πάντα 3 φάσεις:
1) Η φάση "πόσο όμορφες εποχές"
 Σε αυτή τη φάση, νοσταλγείς εκείνες τις μέρες. Καλές, κακές, απλά τις νοσταλγείς γιατί το μυαλό έχει την τάση να ωραιοποιεί τα πράγματα όταν βρίσκεται εκ τους ασφαλούς. Θυμάσαι πως αισθανόσουν εκείνες τις στιγμές που το πρωτοάκουγες, που ένιωθες το στίχο μέσα σου, που έκλεισες τα μάτια για πρώτη φορά ακούγοντάς το και ονειρευόσουν το μέλλον.
Θυμάσαι μόνο τις όμορφες αναμνήσεις, τις στιγμές που κάποιος σε έκανε να χαμογελάσεις και να λάμπουν τα μάτια σου... στιγμές που πρέπει γρήγορα να ξαναθάψεις γιατί δεν υπάρχει κανένα νόημα να τις ωραιοποιείς. Είναι αυτές που είναι. Καλές, κακές, πέρασαν. Χαμογέλα και πέρνα στην επόμενη φάση.
2) Η φάση "Σ Κ Α Τ Α"
Τελικά δεν μπόρεσες να τις θάψεις αμέσως. Θες να στείλεις ένα μήνυμα.. ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ!!! Δεν υπάρχει κανένα απολύτως νόημα να κάνεις κάτι τέτοιο. Αυτές οι μέρες ανήκουν στο παρελθόν για κάποιον λόγο, μην κάνεις πως δε θυμάσαι. Ναι, ξέρω πως θες να το πατήσεις το γαμ@μένο το chat, αλλά μη!! Ανασούλες, και πάτα το επόμενο τραγούδι της playlist. Καλά το επόμενο... αφού βλέπεις δε θα σου βγει σε καλό, άλλαξε playlist.....
3) Η φάση "Όλα καλά μαν μου"
Έχεις συνειδητοποιήσει την επικινδυνότητα του να στείλεις οπότε κλείνεις για την ώρα το facebook. Και να σου πω κάτι; Αν σκέφτηκες να στείλεις για τη μικρή εκείνη περίπτωση του να σε σκέφτεται και εκείνο το άτομο, ρώτα κάτι τον εαυτό σου πρώτα: Εαν υπάρχει ακόμα αυτή η περίεργη τηλεπάθεια, γιατί να μη σου στείλει εκείνος/η; 
Και εκεί αποφασίζεις να το αφήσεις στα χέρια της Μοίρας, του Σύμπαντος, των Μαθηματικών, της Φυσικής, του Αλάχ, του Χριστού, της μάνας σου.... και κυρίως στα δικά του.

Καληνύχτα και καλό καλοκαίρι. :)  
Listen to a record, watch a candle burn
I'm feeling kinda drowsy

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Γιατί δεν μπορώ να βρω ένα φυσιολογικό σπίτι;
 Μάλλον λάθος διατύπωση: γιατί δεν μπορώ να βρω μια φυσιολογική τιμή για τα σπίτια;

Για να νοικιάσεις ένα σπίτι που να χωράει 2 ανθρώπους και 1 σκύλο πρέπει να σκάσεις πάνω από 250 Ε.
Για να νοικιάσεις ένα σπίτι που να χωράει 2 ανθρώπους και 1 σκύλο και να είναι σε όροφο πρέπει να σκάσεις πάνω από 300 Ε.
Για να νοικιάσεις ένα σπίτι που να χωράει 2 ανθρώπους και 1 σκύλο, να είναι σε όροφο και να έχει παράθυρα που να μην είναι σπασμένα αλλά και να μη μπάζουν, πρέπει να δώσεις πάνω από 350 Ε.

Λες τώρα εσύ, εντάξει 2 άνθρωποι είστε, κουτσά στραβά αν δουλεύετε και οι 2 το 'χετε. Έλα μου ντε όμως που δε δουλεύουμε και οι 2.

Ναι οκ, είμαι περίεργη, δε μου αρέσει καμμία δουλειά. Αλλά να ξεκαθαρίσω ότι δε μου πάει η σερβιτόρα. Τελευταία φορά που το έκανα σκοτώθηκα με το αφεντικό. Δε μου πάει ούτε η κουζίνα είτε λάτζα είτε δεν ξέρω κι εγώ, γιατί πολύ απλά, δεν είμαι γυναίκα για την κουζίνα.

Το όνειρό μου ανέκαθεν ήταν όταν γίνω φοιτήτρια να δουλέψω σε βιβλιοπωλείο. Σε αυτό φταίει ο άνδρας της πρώην καθηγήτριάς μου που ήταν και είναι πάντα εξαιρετικός στη δουλειά του.
Είχα γνωρίσει μια κοπέλα μια φορά που δούλευε στα Blue Video και την έλεγαν Κατερίνα (νομίζω.. πάντως εγώ έτσι την έλεγα) και μιλούσαμε συνέχεια και τα είχαμε βρει. Εγώ τότε 13-14 αυτή 18-19. Οπότε λέγαμε όταν θα μεγαλώσω να με πάρουν εκεί. Κάπου στα 15 μου απέλυσαν την Κατερίνα και έμεινα εγώ χωρίς φίλη και χωρίς δουλειά. Στεναχωρήθηκα πολύ εκείνη τη μέρα για την Κατερίνα.
Σήμερα στεναχωριέμαι για τη δουλειά. Η Κατερίνα όμορφη κοπέλα ήταν, κάπου θα βρήκε δουλειά. Με τον καιρό κατάλαβα ότι παίζει και να μιλούσαμε μόνο και μόνο για να με κρατάει σαν πελάτισσα αφού δεν είχε και τρομερό πληθυσμό το video club. Αλλά να σας πω κάτι; Δεν είναι έτσι! Η Κατερίνα δεν ήταν τέτοια κοπέλα! Με συμπαθούσε πραγματικά! Νευρίασα τώρα.

Κατερίνα, αν με ακούς, ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ! *Μου χρωστάς μια δουλειά...

Cause we're the masters of our own fate
We're the captains of our own souls


Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Long and lost

Καλησπέρα σας. 
Ξέρω ότι πάει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα.Ξέρω ότι πολλοί θα έχετε ξεχάσει την ύπαρξη αυτού του μπλογκ-δικαιολογημένα. Κάποιοι ίσως το δείτε στα νέα και αναρωτηθείτε ποια είμαι. Ξέρω καλά όμως ότι υπάρχει κι αυτό το ένα υπέροχο άτομο που μου ζητάει να ξαναγράψω-περιέργως. Ο λόγος που γράφω όμως δεν είναι για κανέναν από εσάς -συγγνώμη Γ.-, ο λόγος είμαι, πολύ απλά, εγώ η ίδια.
Τον τελευταίο 1 χρόνο έψαχνα αγωνιωδώς να βρω την έμπνευση που είχα χάσει.Τελικά, ακόμα δεν τη βρήκα.

Παρατηρώ γύρω μου ,που λέτε, μεγάλες και έντονες αλλαγές. Άλλες φορές σε εμένα, άλλες φορές στους ανθρώπους κοντά μου, και άλλες στις συμπεριφορές τους, ακόμα και στη δική μου. Κάποιες προς το καλό και κάποιες όχι.
Είναι πράγματι αστείο πόσο εύκολα καλουπωνόμαστε αναλόγως τα εξωτερικά ερεθίσματα μας. Μια Α συμπεριφορά μπορεί αρχικά εμένα να μη με ελκύει, με το πέρασμα του καιρού όμως και με τα ερεθίσματα που δέχομαι, μπορεί τελικά να αλλάξω άποψη και να γοητευτώ. Εάν, για παράδειγμα, κάποτε δεν με έλκυε ο ρομαντισμός, τώρα μπορεί να περιμένω τον/την άλλον/η να εμφανιστεί και να μου αλλάξει την κοσμοθεωρία.
Όπως και να έχει, θα καταλήξω σε ένα εντελώς  διαφορετικό σημείο από αυτό που βρίσκομαι.Με ξέρετε τώρα..οι σκέψεις μου δεν ακολουθούν κάποια συγκεκριμένη πορεία και ούτε πρόκειται. Μου αρέσει να θεωρώ  την ικανότητά(!) μου αυτή ένα μέρος του μαγευτικού(!) μου συνόλου.
Τί έλεγα; Α ναι! Η ζωή μου έχει αλλάξει εντελώς. Απέκτησα ένα πανέμορφο σκυλάκι(σιγουρα στα+ της χρονιάς) και 3 επιπλέον μαθήματα να χρωστάω(αναμφίβολα στα - της χρονιάς).Γνώρισα μέρη, ανθρώπους, γλώσσες(!) και άσχημες καταστάσεις.
Δεν ξέρω πόσο συχνά σας συμβαίνει εσάς, αλλά εγώ καταλήγω πάντα να νοσταλγώ. Νοσταλγώ τα κουλουράκια της γιαγιάς μου, τα οποία δεν κάνει πια γιατί βαρέθηκε. Νοσταλγώ τη σχολή μου και το Ρέθυμνο. Νοσταλγώ τις μέρες που δε με ένοιαζε τίποτα. Που ξυπνούσα κάποια στιγμή και το πρώτο πράγμα που έκανα, αφού φώναζα καλημέρα στη μάνα μου από το δωμάτιο στην κουζίνα, ήταν να πιάσω το βιβλίο που με το ζόρι άφησα στην άκρη το προηγούμενο βράδυ, και να συνεχίσω το διάβασμα. Έβλεπα και τις φίλες μου τότε. Πηγαίναμε βόλτες όλες μαζί. Είχα να συζητήσω πράγματα. Πλέον, κανένα ενδιαφέρον. "Τι νέα;" "ξέρω 'γώ; Αρρώστησα. Α στο είπα ε; Ε τότε δεν έχω". Πήγαινα και γυμναστήριο κάποτε- ανεξηγήτως κατάφερα να το συνεχίσω για 3 μήνες! Έχω καταφέρει να είμαι το άτομο που δεν ήθελα ποτέ να γίνω. Κατάφερα να συμβιβαστώ με τα μέτρια(στην καλύτερη περίπτωση μέτρια) και να μην επιζητώ τα βέλτιστα. Εγώ! Μπορώ να φανταστώ ήδη πολλών ατόμων τα πρόσωπα να απογοητεύονται. 

Χρειάζομαι κάποιον ή κάτι να με επαναφέρει. Ένα γενναιόδωρο χρηματικό ποσό θα βοηθούσε η αλήθεια είναι, αλλά πολύ κυνικό.
Για άααααλλλη μια φορά, λοιπόν, η Ε.Μ. επέστρεψε με τα μελαγχολικά της άρθρα, τα οποία ευελπιστώ κάποτε να αλλάξουν μορφή και να γεμίσουν δραστηριότητες και ενδιαφέρουσες εμπειρίες.

Επειδή όμως δεν είμαι σε θέση να ξέρω πότε θα επιστρέψω, και επειδή εγώ,σε αντίθεση με την Κάρυ, δεν πληρώνομαι για να τα γράφω -ας το σκεφτεί κάποιος πάντως να με πληρώνει για αυτό-, σας αποχαιρετώ με ένα αόριστο
εις το επανιδείν.

Αυτό το κοριτσάκι είναι ο έρωτας της ζωής μου.