Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

Έλα στραβάδι μου


Ωραίος καιρός σημέρα ε;


    Είναι Τετάρτη 29.1.14 και για κάποιον λόγο νιώθω οτι είναι περίοδος εξετάσεων.Μάλλον θα φταίει το άγχος που έχω λόγω τετραμήνου.Βλέπετε από την άλλη βδομάδα οι πολυαγαπημένοι μας γονείς θα παρουσιαστούν στο σχολείο για να δουν τι βαθμούς θα πάρουν τα καμάρια τους!

 ΄Ενα μικρό αφιέρωμα στην μαμά...
Μ'αγαπάς γι'αυτό που είμαι και όχι για τον βαθμό μου,έτσι;

   Επιστροφή σε εσάς αγαπημένοι αναγνώστες(λίγοι και καλοί!). Ίσως πάλι να φταίει οτι ο καιρός δεν ξέρει τι του γίνεται και τη μια κάνει κρύο,την άλλη ζέστη.Χμμμ θα προτιμούσα να είναι δροσερά.Όχι πολύ κρύο αλλά ούτε και ζέστη Γενάρη μήνα.Τώρα που είπα Γενάρη...είχα γενέθλια!Αλήθεια!!Η υπέροχη μουτσούνα μου έκλεισε τα 17 και μπήκε στα 18.Μεγάλωσα..Πότε αντέγραφα τις κινήσεις της Σακίρα στο δωμάτιο μου και πότε....τώρα που το σκέφτομαι ακόμα το ίδιο κάνω. Όχι να το πάρω πάνω μου,αλλά έχω βελτιωθεί.Έχω αποκτίσει την.. τεχνική.
     Τα κακά νέα είναι οτι δεν θα έχουμε 3μηνες διακοπές σε ένα μήνα.Βέβαια ουτε το καλοκαίρι θα έχουμε τόσες αφού τα σχολεία θα κλείσουν 27 Ιούνη,περίπου.ΤΕΤΟΙΑ ΜΕΡΑ ΠΕΡΥΣΙ ΕΙΧΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΚΑΙ ΕΚΑΝΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΡΕΙ!!ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΛΕΣ ΟΤΙ ΘΑ ΓΡΑΦΩ ΑΚΟΜΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ; ΑΑΑΑ ΒΑΛΤΕ ΜΟΥ ΓΡΗΓΟΡΑ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΠΙΤΣΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ!

   Τις ευχές μου στη γενιά του 96' που γράφει πανελλήνιες.Καλή δύναμη ρε!!Λίγοι μήνες και μετά φοιτητιλίκι! Ζήστε τον επόμενο χρόνο και για εμάς που θα λιώνουμε για τελευταίο χρόνο στα θρανία..

   Άσχετο,αλλά άκουγα την κυρία Άση Μπίλιου πρόσφατα και πρότινε στο ζώδιο μου την λέξη αλλαγή. Πολύπλοκη αλλά ενδιαφέρουσα λέξη.Αιγόκεροι του πλανήτη,ας ακούσουμε τη συμβουλή της,ακόμα κι αν δεν πιστεύετε στα ζώδια.Μια αλλαγή είναι οτι πρέπει!! Ααα επίσης είπε οτι από τέλη του μήνα θα έχουμε επιτυχία στα ερωτικά! Καλά θα ήταν μετά από μια περίοδο ξηρασίας...

Νομίζω οτι δεν έχω κάτι άλλο να πω. Εις το επανιδείν λοιπόν!

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2014

Μυρτιώτισσα

                                                                   Σ’ αγαπώ, δεν μπορώ
                                                                   Τίποτ’ άλλο να πω
                                                                   Πιο βαθύ, πιο απλό
                                                                   Πιο μεγάλο!

                                                                   Μπρος στα πόδια σου εδώ
                                                                   Με λαχτάρα σκορπώ
                                                                   Τον πολύφυλλο ανθό
                                                                   Της ζωής μου

                                                                   Τα δυο χέρια μου, να…
                                                                   Στα προσφέρω δετά
                                                                   Για να γείρεις γλυκά
                                                                   Το κεφάλι

                                                                   Κι η καρδιά μου σκιρτά
                                                                   Κι όλη ζήλια ζητά
                                                                   Να σου γίνει ως αυτά
                                                                   Προσκεφάλι


                                                                   Ω μελίσσι μου, πιες
                                                                   Απ’ αυτόν τις γλυκές
                                                                   Τις αγνές ευωδιές
                                                                   Της ψυχής μου!

                                                                   Σ’ αγαπώ τι μπορώ
                                                                   Ακριβέ να σου πω
                                                                   Πιο βαθύ, πιο απλό
                                                                   Πιο μεγάλο;
 
                                                                   ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

                                                           Τα βήματα, τα βήματά σου
                                                           τα γνώριμα τ’ αγαπημένα που είναι χαμένα.
                                                          Έχω ποθήσει τη μιλιά σου,
                                                          τα μάτια σου, τα δυο σου χέρια.


                                                          Κι έχω διψάσει τα φιλιά σου
                                                          και πια με σφάζουνε μαχαίρια.
                                                          Σαν θυμηθώ τα βήματά σου,
                                                          καίγονται ξαφνικά τ’ αστέρια.
                                                          Βρίσκομαι μες την αγκαλιά σου.
                                                          Τα βήματα, τα βήματά σου.

                                                          Τα βήματα, τα βήματά σου,
                                                          μες τα όνειρά μου τρομαγμένα,
                                                          φτάνουν σε μένα.
                                                          Έχω ξεχάσει τη μιλιά σου,
                                                          τα μάτια σου, τα δυο σου χέρια.

                                                          Κι έχω διψάσει τα φιλιά σου
                                                          και πια με σφάζουνε μαχαίρια.
                                                         Σαν θυμηθώ τα βήματά σου,
                                                          καίγονται ξαφνικά τ’ αστέρια.
                                                          Βρίσκομαι μες την αγκαλιά σου.                                                            Τα βήματα, τα βήματά σου.

 
                                                                  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

                                                                    Έρωτας τάχα να ‘ν’ αυτό
                                                                  που έτσι με κάνει να ποθώ
                                                                  τη συντροφιά σου,
                                                                  που σαν βραδιάζει, τριγυρνώ
                                                                  τα φωτισμένα για να δω
                                                                  παράθυρά σου;

                                                                  Έρωτας να ‘ναι η σιωπή
                                                                  που όταν σε βλέπω, μου το κλείνεις
                                                                  σφιχτά το στόμα,
                                                                  που κι όταν μείνω μοναχή,
                                                                  στέκω βουβή κι εκστατική
                                                                  ώρες ακόμα;

                                                                  Έρωτας να ‘ναι ή συμφορά,
                                                                  με κάποιου αγγέλου τα φτερά
                                                                  που έχει φορέσει,
                                                                  κι έρχετ’ ακόμη μια φορά
                                                                  με τέτοια δώρα τρυφερά                                                                   να με πλανέσει;
                                                                  Μα ό,τι και να ‘ναι, το ποθώ,
                                                                  και καλώς να ‘ρθει το κακό
                                                                  που είν’ από σένα·
                                                                  θα γίνει υπέρτατο αγαθό,
                                                                  στα πόδια σου αν θα σωριαστώ
                                                                  τ’ αγαπημένα.