Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

Μπουκοβσκι

Ο καθένας, λένε, ότι έχει τον συγγραφέα που του μιλάει κατευθείαν μέσα του.. 
Όταν ήμουν 13-14 διάβασα για πρώτη φορά Τζέιν Όστεν.Είχα εκστασιαστεί. Νόμιζα ότι ανακάλυψα την αλήθεια και το νόημα της ζωής. Ειλικρινά. Ακριβώς όπως στην αλληγορία του σπηλαίου του Πλάτωνα.
Σήμερα,σε ηλικία 18 στα 19 δεν πιστεύω ότι υπάρχει ένας συγγραφέας που θα σε εκφράζει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής σου .Όπως δε γίνεται κάποιο τραγούδι να ανταποκρίνεται σε όλα σου τα συναισθήματα. Άλλο θα ακούσεις στις ευχάριστες μέρες,άλλο στις δυσάρεστες κι άλλο σε εκείνες που απλά περιμένεις να περάσουν.
Έτσι,κατέληξα με την άποψη ότι ανάλογα με την περίοδο που βρίσκεσαι θα ενθουσιάζεσαι και με άλλον συγγραφέα,όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους. 
Πρόσφατα,όπως έχω ήδη αναφέρει, ξεκίνησα μετά από πολύ καιρό να διαβάζω και πάλι βιβλία. Το πρώτο βιβλίο που ακούμπησα κατάφερα να το τελειώσω σε 3 μόλις μέρες,μπορεί και δύο..δεν θυμάμαι καλά.Στο επόμενο όμως(Λολίτα,του Ναμπόκοφ) με το ζόρι μπόρεσα να βγάλω εις πέρας 100 σελίδες..δεν μπορούσα να συγκεντρώσω το μυαλό και την όρεξή μου στα λεγόμενα του.Η επόμενη προσπάθεια ήταν μια επιστροφή στα βιβλία της Όστεν (Έμμα) ελπίζοντας ότι σε αυτό θα ξαναβρώ την όρεξή μου. ΄Ελα μου όμως που η πολυαγαπημένη μου Τζέιν με πρόδωσε. Όσα διάβαζα τα έβλεπα μουντά και επαναλαμβανόμενα χωρίς κάποιο ιδιαίτερο νόημα. Πώς γίνεται αυτό; Έφτασα τις 160 σελίδες μέσα σε 20 μέρες. Όχι,η Όστεν δεν με άγγιζε πια. 
Έτσι, σήμερα, επιστρέφοντας το βιβλίο αυτό, το μάτι μου έπεσε σε ένα βιβλίο με τίτλο: Η απουσία του ήρωα. Ο συγγραφέας: Τσαρλς Μπουκόβσκι. Δε χρειάζονται συστάσεις. 
Το απόγευμα άρχισα να το διαβάζω και πριν καλά καλά το καταλάβω είχα φτάσει στις 100 σελίδες. Μα πώς γίνεται; Έκατσα πριν 30 λεπτά...Κι όμως ήταν κάτι παραπάνω από 30 λεπτά, και ήταν κάτι παραπάνω από ένα απλό ανάγνωσμα. Κατάφερα να χαθώ μέσα στα λεγόμενα εκείνου του χωρίς δυσταγμούς εκπληκτικού συγγραφέα. Κατάφερα να βρω αλήθειες μέσα στα λόγια του που πολύ θα ήθελαν να είχαν γράψει κάποιοι κλασσικοί και καταξιωμένοι συγγραφείς. Δεν τον ενδιαφέρει να καλοπιάσει το κοινό του. Θα σου γράψει ακριβώς αυτό που σκέφτεται επειδή έτσι το θέλει. Κι αυτό αγαπητέ αναγνώστη, είναι που σε τραβάει σε έναν πραγματικό συγγραφέα. Ίσως να μην έχει κανένα απολύτως συγγραφικό ταλέντο. Να είναι ένα απλό άξεστο πλάσμα που δεν ενδιαφέρεται για τίποτα παρά να βγάλει από μέσα του όλα αυτά τα ζοφερά συναισθήματα που τον κατακλύζουν. Αλλά σε τι διαφέρει ο Τσαρλς από εσένα σε αυτό; Ποιος θα είχε τα κότσια να γράψει σε ένα χαρτί(ή σε έναν υπολογιστή τώρα πια) τι νιώθει χωρίς δεύτερες σκέψεις; Να δηλώσει το μίσος του για κάποια πράγματα; Τον πόθο του για κάτι; Θα σου μιλήσει με απλά λόγια,χωρίς υποκρισία και δήθεν ντροπές. Θα σου ονομάσει το πράγμα με το πραγματικό του όνομα. Θα σου μιλήσει για το σεξ και το γυναικείο ή αντρικό σώμα χωρίς δυσταγμούς. 
Θα σου πει: <<Συνάντησα πολλούς περισσότερους καλούς ανθρώπους στις φυλακές,στο μπαρ,στα εργοστάσια,στον ιππόδρομο παρά στις αίθουσες διδασκαλιών,στα σεμινάρια τέχνης,ή στον χαρακτήρα ποιητών που ήρθαν και μου χτύπησαν την πόρτα>>.
Θα σου πει επίσης:
<<Η ειρήνη δικέ μου δεν πουλάει>> και θα εξοργιστείς με αυτό. Αλλά όπως πάντα, βιάστηκες να μιλήσεις. Ωω ναι, ο Τσαρλς έχει τον τρόπο του να σε κερδίζει. 

Διαβάστε Μπουκοβσκι και θα καταλάβετε. Είτε ψάχνετε κάτι ρομαντικό,είτε κάτι ουσιώδες, θα το βρείτε στα λόγια του.

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

Traveling makes life beautiful

Hey guys!

So,I'm writing this article in English in order all of you to understand what I'm saying.Yes,I'm having a lot of foreign readers,believe it or not!
I just joined a competition where I can win free traveling and accomondation for 20 days in Thailand and in order to make it happen I need as many as possible of you to join the competition too! 
There is a variety of countries you can choose,such as; Greece,Turkey, Thailand, Peru,Nicaragua and Philippines! 

Just a friendly reminder that there is not a better way to meet new people and experiencies,from traveling!  Throught it, you can expand your horrizons and become a better person.
Human beings were never meant to stay in one place for all of their lives. They were always meant to travel. The Earth belongs to you among her countless places. Respect and always love your planet because at the end of the day,it's your real home.So,what's a better way to respect and love something but getting to know it?
So,here is your chance!Don't waste it!
Join the competition by following the link bellow! GOOD LUCK LOVES!

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Is someone listening? Ok.

Μεγάλο βάσανο η εβδομάδα αυτή! Κατακλυσμός συναισθημάτων από κάθε επίπεδο. Άγχος,στεναχώρια,ενθουσιασμός,βαρεμάρα,στ@ρχιδισμός,αισιοδοξία. Τι έγινε ρε παιδιά; Εγώ περίμενα το καλοκαίρι για να αράξω όχι να τρέχω και να μη φτάνω. Όπως και να χει,οτιδήποτε πέρα από το να κάθομαι με σταυρωμένα τα χέρια είναι αποδεκτό στη δική μου ζωή. Και τώρα που είπα ζωή, αυτή η Κωνσταντοπούλου τους ξεφτίλισε στο ΣΚΑΙ. Γιατί δε στέλνουν αυτή στο γιουρογκρουπ να βάλει μια τάξη; Το πολύ πολύ να τη δούμε κάποια στιγμή να μαλλιοτραβιέται με την Λαγκάρντ. Δεν είναι κακό τώρα που το σκέφτομαι.Καθόλου κακό..!! Τέλος όμως αυτά. Βαρέθηκα να τα διαβάζω. 
Είναι και περίοδος που κάνουμε τα μηχανογραφικά μας εμείς οι νέοι φοιτητές. Εντάξει,μπορεί στα χαρτιά να μην είμαστε ακόμα φοιτητές,αλλά είμαστε στην καρδιά.Και τις μπύρες μας τις πίνουμε,και τη μέρα την έχουμε κάνει νύχτα και δε συμμαζεύεται-ούτε κι εμείς συμμαζευόμαστε. Έπρεπε να ανεβάσω 38+ πυρετό για να κάτσω λίγο στο σπίτι μου. Μια μέρα έκατσα και νιώθω ότι έχω να βγω στον έξω κόσμο μια βδομάδα! 
"Και τώρα που θα πας φοιτήτρια μην ξεφύγεις τελείως! Όλα με μέτρο! Μην είσαι όλη μέρα και νύχτα έξω!Προσεχτική να είσαι!" είναι τα λόγια που θα ακούσεις γονείς,θείους,ξαδέρφια,αδέρφια,αδέρφια φίλων,φίλους αδερφών,τη κουτσή Μαρία να λένε... Τα έχεις μάθει απέξω πριν καλά καλά κάνεις το μηχανογραφικό. 
Ίσως τελικά αυτό το 24ωρο στο σπίτι να ήταν καλό.Κατάφερα να "πνιγώ" από όλα αυτά που για μέρες απέφευγα να σκεφτώ και να αντιμετωπίσω,και τώρα είμαι σε θέση να τα βλέπω αλλιώς. Ίσως φταίει το γεγονός ότι ξαναάρχισα, μετά από μήνες, να διαβάζω βιβλία. Ναι,σίγουρα αυτό βοήθησε πλήρως.  
Που λέτε,συνειδητοποίησα ότι ο μόνος τρόπος να ξεπεράσεις κάτι(είτε γρίπη,είτε στεναχώρια) είναι να το αφήσεις για λίγο να σε πάρει από κάτω,να αφεθείς. Μετά θα είσαι σε πλήρη θέση να ανταπεξέλθεις.
Και αφού πέρασα αυτό το κομμάτι,θαρρώ, είμαι σε θέση να τα δω αλλιώς τα πράγματα.
Μπορεί τα γεγονότα να μην συμβούν όπως τα θες,μπορεί να απογοητευτείς(κατά πάσα πιθανότητα) από αυτό που θα συμβεί τελικά αλλά δεν γίνεται να αλλάξεις αυτό που ήδη έχει συμβεί. Δεν γίνεται να πείσεις τους άλλους να σε δουν όπως εσύ θες,ούτε να σε δουν όπως τους βλέπεις εσύ.  Και ίσως να μην είναι τόσο κακό αυτό τελικά. Κάθε άνθρωπος ή γεγονός σου δίνει και κάτι. Από κάθε κατάσταση πρέπει να αδράξεις την ευκαιρία και να επωφεληθείς από αυτή. Δεν πέρασες στην πόλη που ήθελες αλλά σε κάποια άλλη; Δεν πειράζει. Κάποιος λόγος θα υπάρχει. Για όλα υπάρχει κάποιος λόγος. Κι εδώ είναι το σημείο που πολλοί αναρωτιούνται <<όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο ή όλα συμβαίνουν τυχαία;>> , αγαπητέ μου αναγνώστη,δυστυχώς δεν είμαι σε θέση να το απαντήσω αυτό. Αυτό που μπορώ να απαντήσω όμως είναι  πως αυτό που έγινε,έγινε για το δικό σου καλό. 
Αγάπησες χωρίς να σε αγαπήσουν; Τι να κάνουμε,έγινε κι αυτό. Ω ναι, θα σε πάρει από κάτω αλλά ίσως τελικά αυτός ο άνθρωπος να μην ήταν για σένα. Για σκέψου το λίγο.Ναι, ίσως να υπήρχε κάτι,αλλά αυτό το κάτι να μην ήταν αρκετό.Γιατί δεν ήταν αρκετό; Γιατί θα ήταν όλα πολύ βαρετά αν όλοι καταλήγαμε με τον πρώτο μας έρωτα. Βαρετά και ανώριμα,ίσως βέβαια και ρομαντικά. 
Δεν ντρέπομαι να πω ότι ερωτεύτηκα. Και ναι,ερωτεύτηκα το πλέον λάθος άτομο. Όχι,όχι, αυτός μια χαρά ήταν.Εντάξει,όπως όλοι οι άνθρωποι έχει τα στραβά του,αλλά γι' αυτό είναι ο έρωτας,για να τα παραβλέπεις.Το θέμα είναι ότι τον ερωτεύτηκα χωρίς timing. Ίσως αν.. δεν έχει σημασία το ίσως και το αν .. Δεν έχει σημασία τι θα είχε συμβεί αν τα πράγματα ήταν αλλιώς,γιατί πολύ απλά είναι όπως είναι.Ίσως σε κάποιο παράλληλο σύμπαν τα πράγματα έχουν πάει αλλιώς,αν σε καθησυχάζει. Αλλά πάλι μπλέξαμε με τα ίσως και τα αν.
Θα πω κάτι τελευταίο και θα φύγω:
τα άτομα που μπήκαν στην καρδιά μας,πάντα θα έχουν μια θέση εκεί,θα τα σκέφτεσαι και θα εύχεσαι να είναι καλά και ευτυχισμένα,κι ας σε πλήγωσαν άθελα τους.



Κο-μπλέ τραγουδάκι manmu( argo των φοιτητών γιατί είπαμε!)