Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

Και τελικά εμείς τι θέλουμε; Γουστάρουμε όντως τα δράματα και τα μπερδέματα;
Πώς λέμε σε κάποιον ότι τον θέμε πίσω χωρίς να φανούμε απελπισμένες; Πρέπει να
πιούμε πρώτα; Κι αν του είπαμε εμείς να χωρίσουμε; Κι αν αυτός δεν το αρνήθηκε;
Κι αν δε θέλει;
Σκατά.
Και τώρα τι;
Όταν είμαι Ρέθυμνο όλα καλά. Όλα κομπλέ. Όλα τέλεια.
Όταν έρχομαι Ηράκλειο....

Η λύση είναι μια,το λέει πια και το λαικό-πλέον κλασσικό- άσμα: "πίνω τον κώλο μου για να ξεχάσω τον δικό της"...
Αχ βαχ και πάντα η αρχή είναι η δύσκολη..αχ και βαχ και πάλι στο loft θα μας μαζεύουν...αχ και βαχ και δεν περνάνε οι μέρες να φύγουμε...
 Και τώρα ήρθε η ώρα που όλοι οι περίεργοι και αγαπημένοι μου αναγνώστες θα απογοητευτείτε αλλά ρε παιδιά...έχω νταλκά κι εγώ....

Βγαίνω, ξενυχτάω και για σένα δε ρωτάω, 
φίλους έχω και σε σβήνει ο καιρός.
Όμως κάτι ώρες δεν αντέχω σε θυμάμαι, 
δε κοιμάμαι, νιώθω άδειος και μισός...

Ώρες ώρες με πιάνει μια τρέλα να σε συναντήσω.
Ώρες ώρες μου λείπεις και θέλω να τηλεφωνήσω.
Όμως είμαστε πια χωρισμένοι, 
μες την ίδια την πόλη δυο ξένοι.
Για το σώμα που σε περιμένει δεν έχεις πια ώρες...

Βγαίνω, σχέσεις κάνω τη ζωή μου δεν τη χάνω, 
δε μου λείπεις και με μένα απορώ.
Όμως κάτι ώρες με πειράζει που `χεις φύγει, 
το δωμάτιο με πνίγει, δεν μπορώ...