Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Long and lost

Καλησπέρα σας. 
Ξέρω ότι πάει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα.Ξέρω ότι πολλοί θα έχετε ξεχάσει την ύπαρξη αυτού του μπλογκ-δικαιολογημένα. Κάποιοι ίσως το δείτε στα νέα και αναρωτηθείτε ποια είμαι. Ξέρω καλά όμως ότι υπάρχει κι αυτό το ένα υπέροχο άτομο που μου ζητάει να ξαναγράψω-περιέργως. Ο λόγος που γράφω όμως δεν είναι για κανέναν από εσάς -συγγνώμη Γ.-, ο λόγος είμαι, πολύ απλά, εγώ η ίδια.
Τον τελευταίο 1 χρόνο έψαχνα αγωνιωδώς να βρω την έμπνευση που είχα χάσει.Τελικά, ακόμα δεν τη βρήκα.

Παρατηρώ γύρω μου ,που λέτε, μεγάλες και έντονες αλλαγές. Άλλες φορές σε εμένα, άλλες φορές στους ανθρώπους κοντά μου, και άλλες στις συμπεριφορές τους, ακόμα και στη δική μου. Κάποιες προς το καλό και κάποιες όχι.
Είναι πράγματι αστείο πόσο εύκολα καλουπωνόμαστε αναλόγως τα εξωτερικά ερεθίσματα μας. Μια Α συμπεριφορά μπορεί αρχικά εμένα να μη με ελκύει, με το πέρασμα του καιρού όμως και με τα ερεθίσματα που δέχομαι, μπορεί τελικά να αλλάξω άποψη και να γοητευτώ. Εάν, για παράδειγμα, κάποτε δεν με έλκυε ο ρομαντισμός, τώρα μπορεί να περιμένω τον/την άλλον/η να εμφανιστεί και να μου αλλάξει την κοσμοθεωρία.
Όπως και να έχει, θα καταλήξω σε ένα εντελώς  διαφορετικό σημείο από αυτό που βρίσκομαι.Με ξέρετε τώρα..οι σκέψεις μου δεν ακολουθούν κάποια συγκεκριμένη πορεία και ούτε πρόκειται. Μου αρέσει να θεωρώ  την ικανότητά(!) μου αυτή ένα μέρος του μαγευτικού(!) μου συνόλου.
Τί έλεγα; Α ναι! Η ζωή μου έχει αλλάξει εντελώς. Απέκτησα ένα πανέμορφο σκυλάκι(σιγουρα στα+ της χρονιάς) και 3 επιπλέον μαθήματα να χρωστάω(αναμφίβολα στα - της χρονιάς).Γνώρισα μέρη, ανθρώπους, γλώσσες(!) και άσχημες καταστάσεις.
Δεν ξέρω πόσο συχνά σας συμβαίνει εσάς, αλλά εγώ καταλήγω πάντα να νοσταλγώ. Νοσταλγώ τα κουλουράκια της γιαγιάς μου, τα οποία δεν κάνει πια γιατί βαρέθηκε. Νοσταλγώ τη σχολή μου και το Ρέθυμνο. Νοσταλγώ τις μέρες που δε με ένοιαζε τίποτα. Που ξυπνούσα κάποια στιγμή και το πρώτο πράγμα που έκανα, αφού φώναζα καλημέρα στη μάνα μου από το δωμάτιο στην κουζίνα, ήταν να πιάσω το βιβλίο που με το ζόρι άφησα στην άκρη το προηγούμενο βράδυ, και να συνεχίσω το διάβασμα. Έβλεπα και τις φίλες μου τότε. Πηγαίναμε βόλτες όλες μαζί. Είχα να συζητήσω πράγματα. Πλέον, κανένα ενδιαφέρον. "Τι νέα;" "ξέρω 'γώ; Αρρώστησα. Α στο είπα ε; Ε τότε δεν έχω". Πήγαινα και γυμναστήριο κάποτε- ανεξηγήτως κατάφερα να το συνεχίσω για 3 μήνες! Έχω καταφέρει να είμαι το άτομο που δεν ήθελα ποτέ να γίνω. Κατάφερα να συμβιβαστώ με τα μέτρια(στην καλύτερη περίπτωση μέτρια) και να μην επιζητώ τα βέλτιστα. Εγώ! Μπορώ να φανταστώ ήδη πολλών ατόμων τα πρόσωπα να απογοητεύονται. 

Χρειάζομαι κάποιον ή κάτι να με επαναφέρει. Ένα γενναιόδωρο χρηματικό ποσό θα βοηθούσε η αλήθεια είναι, αλλά πολύ κυνικό.
Για άααααλλλη μια φορά, λοιπόν, η Ε.Μ. επέστρεψε με τα μελαγχολικά της άρθρα, τα οποία ευελπιστώ κάποτε να αλλάξουν μορφή και να γεμίσουν δραστηριότητες και ενδιαφέρουσες εμπειρίες.

Επειδή όμως δεν είμαι σε θέση να ξέρω πότε θα επιστρέψω, και επειδή εγώ,σε αντίθεση με την Κάρυ, δεν πληρώνομαι για να τα γράφω -ας το σκεφτεί κάποιος πάντως να με πληρώνει για αυτό-, σας αποχαιρετώ με ένα αόριστο
εις το επανιδείν.

Αυτό το κοριτσάκι είναι ο έρωτας της ζωής μου. 



Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Και η ιδέα του ξαφνικού θανάτου φαντάζει τρομακτική,γιατί δε θα προλάβω να ζήσω μαζί σου όλα όσα ονειρεύομαι.

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

Τελικά τι είναι καλύτερο;
1. Να είσαι με έναν άνθρωπο που σαγαπάει πιο πολύ από τον ίδιο του τον εαυτό-και τον αγαπάς κι εσύ εννοείται- και σου βγάζει τον καλύτερο σου εαυτό, ή
2. να τραβιέσαι με ένα άτομο που δεν ξέρεις κατά πόσο πραγματικά σε θέλει ή απλά έχει αγαμίες και προκειμένου να κάνει κάτι θα σε καβλαντήσει και θα σου τάξει λαγούς και πετραχίλια, αλλά εσύ ΠΑΡ' ΟΛΑ ΑΥΤΑ-ζώον- το έχεις θεοποιήσει και θα σου βγάλει την τρέλα από μέσα σου;

Εάν τώρα, αυτήν τη στιγμή, σε έπαιρνε τηλέφωνο το άτομο που ξέρεις ότι για 437856 λόγους δεν μπορείτε να είστε μαζί,αλλά εσείς για έναν τελείως μαγικό-περίεργο-ανεξήγητο-άγνωστο-οτιναναι λόγο είχατε τρομερή χημεία, τι θα έκανες; Θα το σήκωνες; Και ο άνθρωπος σου(ναι το άτομο υπ' αριθμόν 1); 
Κι αν σε 10 μέρες τελείωνε ο κόσμος; Τι θα ήθελες να πεις στο νούμερο 2 και τι στο 1; Με ποιον θα διάλεγες να περάσεις τις τελευταίες σου στιγμές;
Και γιατί τα σκέφτεσαι αυτά; Ίσως φταίει η άνοιξη και το καλοκαίρι που τα είχες συνηθίσει αλλιώς. Ίσως ότι δεν σε έχουν ξανα αγαπήσει τόσο. Ίσως να τα θέλει και ο κώλος σου ρε παιδί μου.

Δεν έχω κατασταλάξει ακόμα κατά πόσο το νόημα της ζωής είναι να βρεις μια μεγάλη αγάπη για όλη σου τη ζωή, ή να έχεις πάντα ένα "άσχημο" παραμύθι στα σκοτεινά του μυαλού σου, ή ακόμη, κατά πόσο η αγάπη η ίδια είναι το νοήμα. Δεν έχω κατασταλάξει γενικά.

Πάει καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα και αυτό ως αποτέλεσμα με έκανε πιο κλειστή σαν άνθρωπο. Πάει καιρός που έχω να μιλήσω σε αρκετά άτομα. Πάει καιρός από την τελευταία φορά που έζησα πιο άνετα. Τον τελευταίο καιρό η ζωή μου έχει σοβαρέψει απότομα. Δε λέω ότι η ζωή είναι να ξενοπηδάς και να τα έχεις όλα στα αρχίδια σου. Αλλά δεν πρέπει να είναι και σοβαρή. Όχι τόσο,όχι από τέτοια ηλικία. 
Μακάρι όλη η ζωή να ήταν όπως τις δεύτερες διακοπές που πήγες μόνο με την παρέα σου.
Να ήταν μόνο Ιούλιος και Δεκέμβρης.

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Υπάρχει κάτι πιο όμορφο από την απλή γύμνια δύο σωμάτων;
Όχι,δεν αναφέρομαι με τη σεξουαλική προσέγγιση, αλλά με τη ρομαντική. 
Εκείνη κατά την οποία οι άνθρωποι γνωρίζονται καλύτερα χωρίς να λένε απολύτως τίποτα.
Σεξ μπορείς να κάνεις με τον καθένα. Το σεξ είναι πολύ εύκολο να βρεθεί. Το άλλο όμως,ο έρωτας αν θέλετε, αυτός είναι δυσεύρετος. 

Ζαλισμένος από τον εραστή σου, διψασμένος να ακουμπήσεις λίγο στον ώμο του τα χείλη σου ή το μάγουλο σου. Όταν ένα απλό άγγιγμα το νιώθεις όπως την κουβέρτα στο κρεβάτι σου μετά από μια κουραστική μέρα. Να μαστουρώνεις με τα μάτια του και το χάδι του.Σταυροπόδι γυμνοί πάνω στο κρεβάτι.Δεν έχεις λόγο να είσαι κατσουφιασμένος. Η ομορφιά είναι εκεί ακριβώς που βρίσκεσαι.

Σχεδιάζεις την εικόνα αυτή στο μυαλό σου ξανά και ξανά,αλλά όσες φορές και το σκεφτείς ποτέ καμία δε θα φτάσει την τελειότητα και τη μαγεία της όταν πραγματοποιηθεί.
Ναι, η ζωή μοιάζει αιώνια κάτι τέτοιες στιγμές. Τι να το κάνεις το παρελθόν και το μέλλον; Δε σε ενδιαφέρει τι ώρα,τι μέρα,τι μήνας,τι έτος είναι. Δε σε ενδιαφέρει ποιος,που και πως είσαι.
Μόνο με ποιον είσαι.
Δε χρειάζεσαι καλοκαιρία για να έρθει η άνοιξη στη ζωή σου.

"Heaven is a place on Earth with you"