Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Long and lost

Καλησπέρα σας. 
Ξέρω ότι πάει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα.Ξέρω ότι πολλοί θα έχετε ξεχάσει την ύπαρξη αυτού του μπλογκ-δικαιολογημένα. Κάποιοι ίσως το δείτε στα νέα και αναρωτηθείτε ποια είμαι. Ξέρω καλά όμως ότι υπάρχει κι αυτό το ένα υπέροχο άτομο που μου ζητάει να ξαναγράψω-περιέργως. Ο λόγος που γράφω όμως δεν είναι για κανέναν από εσάς -συγγνώμη Γ.-, ο λόγος είμαι, πολύ απλά, εγώ η ίδια.
Τον τελευταίο 1 χρόνο έψαχνα αγωνιωδώς να βρω την έμπνευση που είχα χάσει.Τελικά, ακόμα δεν τη βρήκα.

Παρατηρώ γύρω μου ,που λέτε, μεγάλες και έντονες αλλαγές. Άλλες φορές σε εμένα, άλλες φορές στους ανθρώπους κοντά μου, και άλλες στις συμπεριφορές τους, ακόμα και στη δική μου. Κάποιες προς το καλό και κάποιες όχι.
Είναι πράγματι αστείο πόσο εύκολα καλουπωνόμαστε αναλόγως τα εξωτερικά ερεθίσματα μας. Μια Α συμπεριφορά μπορεί αρχικά εμένα να μη με ελκύει, με το πέρασμα του καιρού όμως και με τα ερεθίσματα που δέχομαι, μπορεί τελικά να αλλάξω άποψη και να γοητευτώ. Εάν, για παράδειγμα, κάποτε δεν με έλκυε ο ρομαντισμός, τώρα μπορεί να περιμένω τον/την άλλον/η να εμφανιστεί και να μου αλλάξει την κοσμοθεωρία.
Όπως και να έχει, θα καταλήξω σε ένα εντελώς  διαφορετικό σημείο από αυτό που βρίσκομαι.Με ξέρετε τώρα..οι σκέψεις μου δεν ακολουθούν κάποια συγκεκριμένη πορεία και ούτε πρόκειται. Μου αρέσει να θεωρώ  την ικανότητά(!) μου αυτή ένα μέρος του μαγευτικού(!) μου συνόλου.
Τί έλεγα; Α ναι! Η ζωή μου έχει αλλάξει εντελώς. Απέκτησα ένα πανέμορφο σκυλάκι(σιγουρα στα+ της χρονιάς) και 3 επιπλέον μαθήματα να χρωστάω(αναμφίβολα στα - της χρονιάς).Γνώρισα μέρη, ανθρώπους, γλώσσες(!) και άσχημες καταστάσεις.
Δεν ξέρω πόσο συχνά σας συμβαίνει εσάς, αλλά εγώ καταλήγω πάντα να νοσταλγώ. Νοσταλγώ τα κουλουράκια της γιαγιάς μου, τα οποία δεν κάνει πια γιατί βαρέθηκε. Νοσταλγώ τη σχολή μου και το Ρέθυμνο. Νοσταλγώ τις μέρες που δε με ένοιαζε τίποτα. Που ξυπνούσα κάποια στιγμή και το πρώτο πράγμα που έκανα, αφού φώναζα καλημέρα στη μάνα μου από το δωμάτιο στην κουζίνα, ήταν να πιάσω το βιβλίο που με το ζόρι άφησα στην άκρη το προηγούμενο βράδυ, και να συνεχίσω το διάβασμα. Έβλεπα και τις φίλες μου τότε. Πηγαίναμε βόλτες όλες μαζί. Είχα να συζητήσω πράγματα. Πλέον, κανένα ενδιαφέρον. "Τι νέα;" "ξέρω 'γώ; Αρρώστησα. Α στο είπα ε; Ε τότε δεν έχω". Πήγαινα και γυμναστήριο κάποτε- ανεξηγήτως κατάφερα να το συνεχίσω για 3 μήνες! Έχω καταφέρει να είμαι το άτομο που δεν ήθελα ποτέ να γίνω. Κατάφερα να συμβιβαστώ με τα μέτρια(στην καλύτερη περίπτωση μέτρια) και να μην επιζητώ τα βέλτιστα. Εγώ! Μπορώ να φανταστώ ήδη πολλών ατόμων τα πρόσωπα να απογοητεύονται. 

Χρειάζομαι κάποιον ή κάτι να με επαναφέρει. Ένα γενναιόδωρο χρηματικό ποσό θα βοηθούσε η αλήθεια είναι, αλλά πολύ κυνικό.
Για άααααλλλη μια φορά, λοιπόν, η Ε.Μ. επέστρεψε με τα μελαγχολικά της άρθρα, τα οποία ευελπιστώ κάποτε να αλλάξουν μορφή και να γεμίσουν δραστηριότητες και ενδιαφέρουσες εμπειρίες.

Επειδή όμως δεν είμαι σε θέση να ξέρω πότε θα επιστρέψω, και επειδή εγώ,σε αντίθεση με την Κάρυ, δεν πληρώνομαι για να τα γράφω -ας το σκεφτεί κάποιος πάντως να με πληρώνει για αυτό-, σας αποχαιρετώ με ένα αόριστο
εις το επανιδείν.

Αυτό το κοριτσάκι είναι ο έρωτας της ζωής μου. 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου