Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017



Νομίζω βαριέμαι υπερβολικά. Δεν έχω κάτι να πω, απλά διψάω πάρα πολύ και θέλω νερό, αλλά έχω ξαπλώσει και η ενέργεια έχει αποχωρήσει από το σώμα μου εδώ και 10 λεπτά - δηλαδή τη στιγμή που σκέφτηκα να κάτσω να διαβάσω.
 Επιπλέον θέλω να γκρινιάξω που ξέμεινα από ενέργεια αλλά είναι μόνο τα σκυλιά μου εδώ, τα οποία κάποιες φορές μου φαίνεται ότι δεν πολυκαταλαβαίνουν τι λέω.. μάλλον μιλάνε σπαστά τα ελληνικά. Πιθανόν να ξέρουν μόνο τις λέξεις: κάτσε, κάτω, σιωπή, μπράβο, σ' αγαπώ, έξω και όλες τις λέξεις που συνδέονται με φαγητά. 
Επίσης εδώ και 5 λεπτά το κινητό μου με έχει ταράξει στις ειδοποιήσεις αλλά έχει χαθεί κάτω από τα σεντόνια και η πιθανότητα να το ψάξω είναι ίση με το να μου στείλει πρόσκληση η ΝΑSA για κάποιο γκαλά της.
Να ενημερώσω κάπου εδώ ότι εξακολουθώ να μην είμαι διάσημη στο Χολύγουντ και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. 
Ακόμη, αγόρασα κάτι παπούτσια και δεν μπορώ να τα περπατήσω καλά γιατί με κόβουν αλλά δεν πειράζει γιατι με ψηλώνουν και με κάνουν να νιώθω μ@%#άρα, άρα χαλάλι το αίμα που χάνω καθημερινά.
Έχω αρχίσει και τα χάνω νομίζω πρέπει οπωσδήποτε να πιω νερό.. πρέπει να σηκωθώ.. θα σηκωθώ.. μόλις τελειώσω αυτό που γράφω..
Για τι άλλο δε σας μίλησα άραγε...
Ααα, απέκτησα και 2ο σκυλάκι, σε περίπτωση που αναρωτιέστε, και τη λένε Λούνα. Είναι ακόμη ανήλικη αλλά αυτό δε φαίνεται να απασχολεί την έφηβη πλέον Κούκι, που προσπαθεί να τη βιάσει συνεχώς.


Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

My love for evermore(??)

 Η ώρα είναι 1 τα ξημερώματα και έβαλα να ακούσω μια παλιά μου Playlist που συμπεριλαμβάνει αγαπημένα τραγούδια πριν από 3 χρόνια.
Είναι αστείο πως μπορούν μερικού στίχοι, μερικές μελωδίες, να σου θυμίσουν συναισθήματα και αναμνήσεις βαθιά κρυμμένα στις σπηλιές του μυαλού σου.
Αυτά τα συναισθήματα έχουν πάντα 3 φάσεις:
1) Η φάση "πόσο όμορφες εποχές"
 Σε αυτή τη φάση, νοσταλγείς εκείνες τις μέρες. Καλές, κακές, απλά τις νοσταλγείς γιατί το μυαλό έχει την τάση να ωραιοποιεί τα πράγματα όταν βρίσκεται εκ τους ασφαλούς. Θυμάσαι πως αισθανόσουν εκείνες τις στιγμές που το πρωτοάκουγες, που ένιωθες το στίχο μέσα σου, που έκλεισες τα μάτια για πρώτη φορά ακούγοντάς το και ονειρευόσουν το μέλλον.
Θυμάσαι μόνο τις όμορφες αναμνήσεις, τις στιγμές που κάποιος σε έκανε να χαμογελάσεις και να λάμπουν τα μάτια σου... στιγμές που πρέπει γρήγορα να ξαναθάψεις γιατί δεν υπάρχει κανένα νόημα να τις ωραιοποιείς. Είναι αυτές που είναι. Καλές, κακές, πέρασαν. Χαμογέλα και πέρνα στην επόμενη φάση.
2) Η φάση "Σ Κ Α Τ Α"
Τελικά δεν μπόρεσες να τις θάψεις αμέσως. Θες να στείλεις ένα μήνυμα.. ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ!!! Δεν υπάρχει κανένα απολύτως νόημα να κάνεις κάτι τέτοιο. Αυτές οι μέρες ανήκουν στο παρελθόν για κάποιον λόγο, μην κάνεις πως δε θυμάσαι. Ναι, ξέρω πως θες να το πατήσεις το γαμ@μένο το chat, αλλά μη!! Ανασούλες, και πάτα το επόμενο τραγούδι της playlist. Καλά το επόμενο... αφού βλέπεις δε θα σου βγει σε καλό, άλλαξε playlist.....
3) Η φάση "Όλα καλά μαν μου"
Έχεις συνειδητοποιήσει την επικινδυνότητα του να στείλεις οπότε κλείνεις για την ώρα το facebook. Και να σου πω κάτι; Αν σκέφτηκες να στείλεις για τη μικρή εκείνη περίπτωση του να σε σκέφτεται και εκείνο το άτομο, ρώτα κάτι τον εαυτό σου πρώτα: Εαν υπάρχει ακόμα αυτή η περίεργη τηλεπάθεια, γιατί να μη σου στείλει εκείνος/η; 
Και εκεί αποφασίζεις να το αφήσεις στα χέρια της Μοίρας, του Σύμπαντος, των Μαθηματικών, της Φυσικής, του Αλάχ, του Χριστού, της μάνας σου.... και κυρίως στα δικά του.

Καληνύχτα και καλό καλοκαίρι. :)  
Listen to a record, watch a candle burn
I'm feeling kinda drowsy

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Γιατί δεν μπορώ να βρω ένα φυσιολογικό σπίτι;
 Μάλλον λάθος διατύπωση: γιατί δεν μπορώ να βρω μια φυσιολογική τιμή για τα σπίτια;

Για να νοικιάσεις ένα σπίτι που να χωράει 2 ανθρώπους και 1 σκύλο πρέπει να σκάσεις πάνω από 250 Ε.
Για να νοικιάσεις ένα σπίτι που να χωράει 2 ανθρώπους και 1 σκύλο και να είναι σε όροφο πρέπει να σκάσεις πάνω από 300 Ε.
Για να νοικιάσεις ένα σπίτι που να χωράει 2 ανθρώπους και 1 σκύλο, να είναι σε όροφο και να έχει παράθυρα που να μην είναι σπασμένα αλλά και να μη μπάζουν, πρέπει να δώσεις πάνω από 350 Ε.

Λες τώρα εσύ, εντάξει 2 άνθρωποι είστε, κουτσά στραβά αν δουλεύετε και οι 2 το 'χετε. Έλα μου ντε όμως που δε δουλεύουμε και οι 2.

Ναι οκ, είμαι περίεργη, δε μου αρέσει καμμία δουλειά. Αλλά να ξεκαθαρίσω ότι δε μου πάει η σερβιτόρα. Τελευταία φορά που το έκανα σκοτώθηκα με το αφεντικό. Δε μου πάει ούτε η κουζίνα είτε λάτζα είτε δεν ξέρω κι εγώ, γιατί πολύ απλά, δεν είμαι γυναίκα για την κουζίνα.

Το όνειρό μου ανέκαθεν ήταν όταν γίνω φοιτήτρια να δουλέψω σε βιβλιοπωλείο. Σε αυτό φταίει ο άνδρας της πρώην καθηγήτριάς μου που ήταν και είναι πάντα εξαιρετικός στη δουλειά του.
Είχα γνωρίσει μια κοπέλα μια φορά που δούλευε στα Blue Video και την έλεγαν Κατερίνα (νομίζω.. πάντως εγώ έτσι την έλεγα) και μιλούσαμε συνέχεια και τα είχαμε βρει. Εγώ τότε 13-14 αυτή 18-19. Οπότε λέγαμε όταν θα μεγαλώσω να με πάρουν εκεί. Κάπου στα 15 μου απέλυσαν την Κατερίνα και έμεινα εγώ χωρίς φίλη και χωρίς δουλειά. Στεναχωρήθηκα πολύ εκείνη τη μέρα για την Κατερίνα.
Σήμερα στεναχωριέμαι για τη δουλειά. Η Κατερίνα όμορφη κοπέλα ήταν, κάπου θα βρήκε δουλειά. Με τον καιρό κατάλαβα ότι παίζει και να μιλούσαμε μόνο και μόνο για να με κρατάει σαν πελάτισσα αφού δεν είχε και τρομερό πληθυσμό το video club. Αλλά να σας πω κάτι; Δεν είναι έτσι! Η Κατερίνα δεν ήταν τέτοια κοπέλα! Με συμπαθούσε πραγματικά! Νευρίασα τώρα.

Κατερίνα, αν με ακούς, ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ! *Μου χρωστάς μια δουλειά...

Cause we're the masters of our own fate
We're the captains of our own souls